ماه رمضان و کربلا

انگار دعاهای من بی اثره و اصلا روی همین زمین باقی می مونه و به آسمون نمیرسه

انگاری من فقط دلم روی این زمین تنهاست و هیچکس منو دوست نداره

خسته ام از این آینده ای ترسناک و مبهم دیگه مشهدالرضا هم نیستم که وقتی دلم گریه بخواد برم حرم آقا و دردودل کنم

کاش حداقل تنهایی تو مشهد میبودم و برای خودم زندگی می کردم کاش مشهدی میشدم و لیاقت همجواری با حرم رو داشتم

دلم کربلا هم میخواد روی تقویمه دلم روز نهم شهریور رو علامت زدم که ان شالله برم بین الحرمین شاید اونجا ایی بود که دلم باز بشه

اما کاش قبل رفتن به زیارت اول اطلاعاتی راجبهشون پیدا میکردم تا با خلوص نیت حضورم اونجا پیدا میشد یا بعضی اوقات میگم کاش تا اونموقع یه همسفر و یه همدل باهام پیدا بشه باهاش برم

کاش بتونم پس اندازی کنم و راهیه کربلا بشم تو روز عرفه
اگر زنده بودم و رفتم حتما خبرشو بهتون میدم بی نام و نشون نمی مونم ....

خدایا باز هم تو را سپاس