آبان 99

و غروب آخرین روز از آبان ماهه پاییزی

من در اتاق تاریکم ...نوای اذان مسجددرا میشنوم

آسوده چشمانم را برهم می نهم  و با صداایی که ازاعماق دل گرفته و تنها نای صدا کردن و نجوا با خدا را هم دیگر ندارم

چند روزیست با او خدایم قهری کرده ام که ترس همه وجودم را گرفته

اما بدنم انچنان بی حس هست که حرکتی نداره

چی بگم خدای من وقتی من عبد گنهکارت دیگه نه تو صداشو میشنوی نه امام رضا نه اقا امام حسین

به کی دل ببندم که همه دلم رو شکستند ...

..........

دارم دنبال کار میگردم

حوصله کار هم ندار فقط برای اینکه بتون پول دربیارم کار کنم تا غصه ها فراموش بشن